شماره هایی که نجات می دهند!

به گزارش ایسنا، ربابه نوری، روز یکشنبه 14 اردیبهشت در نشست تخصصی پیشگیری از خودکشی که با همکاری جهاد دانشگاهی واحد البرز برگزار شد؛ ضمن تبیین اصول روان شناختی پدیده خودکشی اظهارکرد: یکی از موانع مهم در مسیر کمک به افراد در معرض خطر، برداشت های عامیانه و غلط از موضوع خودکشی است. ما در جامعه با طیفی از باورهای نادرست مواجهیم که منجر به قضاوت های سطحی و بی تفاوتی نسبت به نشانه های هشدار می شود.

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: برخلاف تصور رایج، تصمیم به خودکشی الزاماً از روی برنامه ریزی قبلی و خواست جدی برای مردن نیست. در بسیاری از موارد، فرد درگیر بحران شدید روانی، فقدان مهارت حل مسئله، فشار عاطفی یا اختلالات روانی مانند افسردگی است و ذهن او در آن لحظه دچار نوعی «تفکر تونلی» می شود؛ به این معنا که دنیا را سیاه و سفید می بیند و احساس می کند یا باید فوراً مشکلش حل شود یا تنها راه باقی مانده، مرگ است.

وی توضیح داد: خودکشی در بسیاری از موارد، محصول یک لحظه ناگهانیِ تصمیم گیری در شرایط پریشانی روانی است. فردی که ممکن است ماه ها به خودکشی فکر کرده باشد؛ گاهی در یک آن، به دلیل یک رویداد یا فشار حاد روانی، اقدام به خودکشی می کند. اما نکته مهم این است که این اقدام اغلب همراه با تردید، دوگانگی و امید پنهان به نجات است.

باور «خودکشی نمایشی» غلط و خطرناک است

نوری با تأکید بر خطرناک بودن اصطلاحاتی مانند «خودکشی نمایشی»، تصریح کرد: ما به هیچ وجه نباید کسی را که از خودکشی صحبت می کند؛ نادیده بگیریم یا به سخره بگیریم. کسی که درباره خودکشی حرف می زند درواقع دارد به زبان خودش کمک می طلبد. اگر به جای توجه و همدلی، با قضاوت و تمسخر مواجه شود، احتمال خطر بسیار بیشتر خواهد شد.

وی با اشاره به تجربه های بالینی در حوزه درمان مراجعان دارای افکار خودکشی، افزود: بسیاری از کسانی که پس از اقدام به خودکشی نجات یافته اند، می گویند در همان لحظه ها، اگر کسی با آن ها صحبت می کرد یا جدی شان می گرفت احتمالاً هرگز این کار را نمی کردند. این یعنی ما به عنوان اطرافیان، دوستان، همکاران و حتی رهگذران، می توانیم نقش نجات بخش داشته باشیم؛ البته اگر آموزش دیده باشیم و با زبان روان شناسی آشنا باشیم.

انتهای پیام